برینێکی قورس لە ڕۆحما، بەچکەی کردووە لە جەستەما.

ڕۆح و جەستە، ھەردوک تێکەڵاوی زامێکی ساڕێژنەبوون.

میدانی عزیزم...آنقدر که تویِ دلم را میفشارم، آنقدر که میچِلانَمَش، تو هم میلولی بههَم، میانِ رَگها و مویرگهایِ قلبم.آنقدر حرف تویِ دلم مانده که غمبادَم اَبَدی شده؛ آنقدر به خودم گفتهام: بعضی رابطهه

ئەوەی ئەبێ ئاماژەی پێ بکرێ، شێعر نا، بەڵکوو ئەوینە. دڵێک تەژی مێھرەبانی، لە تەمتوومانی ژیانی ئەوسا، تا ژیانی ئێستاش، بێ بڕانەوەیە."فروغ"، ئەو دڵەیە. جیھانێک وشەیە و ڕۆنیایەکە بۆ ھەموو کات و ساتێک."فرو

نامەوێ وەک دیل بژیم، من ژینی ئینسانم دەوێ

پەیکەرەی وشکی ژیانم بانگ دەکا: گیانم دەوێ

...

نامەوێ چیتر ببینم ڕەنگی زەردی کۆرپەکان

ڕەنگی سوور و لێوی بەبزە و چاوی شادانم دەوێ

- ئەحمەد بازگر-ی خۆشەویست

____________

ئەگەر ویستتان ھەمووی شێعرەکە بخوێننەوە، ناوی شێعر: "مەیلی بێستان" ە.

این روزا همش غذاهام یا شوووور میشه و معدهمو میریزه بههم، یا میسوزه و دیگه میشه یه چیز دیگه کاملا.

پینوشت:

درحالِ خوردنِ عدسی، ببخشید پارهآجُر، که در ثانیههایِ آخر، به دادش رسیدم ولی دیگه کاملا ته گرفته بود.

با تشکر

شبِتون بهخیر و شادمانی

در غُربَت فرو رفته ام، تا جان دَهَم و رها شوی.

۲۰۲۰ هم آمد.

اُمید داریم هنوز. سلامتی و دلشادی و سربلندی و صد البته آرامش، واسه همهتون و خودم، آرزومندم.

دل دادیم به دریا دیگه. خیلی وقته. " هرچه پیش آید، خوش آید."

ما زندهایم. و زندگی و جَهان، از آنِ ماست.

از آنِ من است. بخندید. میخندم. به اندازهیِ تمامِ سالهایِ گذشته.

مسیحِ خوب، همیشه مِهر با خودش میاره. مسیحِ مهربان.

دوست داشته باشید خودتون رو، زندگی رو، خندههاتون رو.

ماچ و خنده پیشکشتون. به امید آزادی، یکسانی و شادمانی.

كە خۆر دائەچێ ،

ئاسمان ئاوس ئەبێتەوە بە تاریكی ،

ژان ئەچێژێ و

خۆر لە داوێنی هەڵدێتەوە .

-٢٠١٢-

بشنوید:

نەرمین، داخزا لە پەنجەت و دامرکا

ھێزی وەتەن ھەستێکی سەیرە. لە ھەر کوێ بێ ئەیناسنەوە. بەو شەرتەی ئەو ھێزە بگرن، ڕۆڵەکانی وەتەن. ڕەنگە ھەڵەش بم و تەنیا لەبەر ھێزی ئەشق بووبێ، ئەو ھەستەم. دڵنیا نیم لە چۆنییەتیەکەی. بەڵام لەوەتەی ئەو وێ

بعد از چندماه بالاخره امروز که جمعه باشد، واقعا جمعه بود. یعنی چی؟ یعنی تا لنگِ ظهر خوابیدم. چرا؟چون امروز از اون روزایِ بارانی و بادیه که شهرداری هشدار قرمز داد دیروز و این یعنی همهجا تعطیل. دلیلِ د

هرچه نوشتم برایِ تصویری که ساعتی پیش دیدم، همه را پاک کردم.

تصویر، جسدِ نوجوانِ کولبرِ مریوانیست. تصویر، زندگیِ مردمانِ من است. کلمات قاصرند برابرِ رنجی که تصویر دارد. آنهم وقتی در گوشهیِ تصویر، موبایلها حاضرند، برایِ عکس برداشتن.

کوهستان، برف، گلوله، مرگ، خون، نان، درد، رنج، همه و همه، تکهای از وجودِ مردمانِ این سرزمیناند. بی هیچ امیدی. بی هیچ عشقی. بی هیچ عدالتی.

ما، بیدفاعترین قشرِ کُرهیِ زمینیم.

دراز کشیدهام و پتو را دورِ خودم پیچیدهام. دلم میخواهد ساعتی بخوابم. اما باد و باران نمیگذارند که. داشتم به زندگی فکر میکردم. به خودم. به خوشبختها و بدبختها. به جوانمردان و ناجوانمردان. به تمامِ روزه

بُزُرگمَردِ کوچک...

هرچه نویسَم، قاصرم.

جهان قاصر است از برایَت.

تو بویِ نان میدهی. نانی که نداشتی...

شانههات بویِ نان میدهد. نانی که نداشتی.

من پێناسەم شاخە و پێنووسم بەفر و پەڕاوێزی نیگام، گوللە.

من تەمەنم ئاھێکە لە داوێنی چیا ئەزێ و دەنگم، شەقەی باڵی خوێناوی ھەموو جیھانی تیایە.

من نان ئەكێڵم و خوێن دروێنە ئەکەم و بەقەد باڵای زەویی خەساوتر لە خۆم، سروودی یەکسانی ھەڵەدەم.

دێوزمەی تەمەنیش، بە کۆڵمەوە، ھەتاییە؛

ڕێک وەک خوێناوی دایکم -نیشتمان.

پێک ھەڵدەنەوە چیاکان...

خۆشیتان چیاکان...

سەرتان سڵامەت چیاکان. زۆر ئاە ماوە بزێم.

شەوی یەلدایە یا دەیجوورە ئەمشەو

کە دیدەم دوور لە تۆ بێ نوورە ئەمشەو

دڵم وەک حاکمی مەعزوولە قوربان

خەڵاتی وەسڵی تۆی مەنزوورە ئەمشەو...

| حەزرەتەکەی نالی |

هرازچندگاهی الک کنیم.

رفتارا رو

حرفارو

آدمارو

آدمارو

آدمارو